به نقل از : پيام فدايي ، ارگان چريکهای فدايي خلق ايران

شماره 71، فروردين ماه 1384

اعتصابات گسترده دانشجويان استان کُبک در کانادا

بيش از 30000 نفر از دانشجويان دانشگاه ها و کالج های استان کُبک در 23 فوريه 2005 اعتصاب نامحدودی را آغاز کردند و با گسترش دامنه اعتصاب در روزهای بعد، شمار دانشجویان اعتصابی به بيش از 150000 رسید. خواست دانشجویان، دریافت کمک هزینه های دولتی و بورسیه و کلا بهبود شرایط صنفی می باشد. تقريبأ همه دانشجويان دانشگاه ها و کالج های استان حتی اگر شده برای يک روز به اين اعتصاب پيوستند و بدين طريق از دانشجويان اعتصابی حمايت کردند. دانشجويان مدت چند روز بندر مونترال را تصرف کرده و از عبور و مرور در اين بندر جلوگيری کردند. آنها همچنين در موارد متعددی جاده ها و اتوبان های مونترال را بستند و چندين اداره دولتی و دفاتر وزرای کابينه و نمايندگان مجلس را به مدت کوتاهی تصرف کردند. نظرخواهی ها نيز نشان داده اند که دو سوم جمعيت اين استان از دانشجويان اعتصابی و خواسته هايشان مبنی بر پرداخت کمک هزينه دولتی و بورسيه به دانشجويان کم درآمد، حمايت می کنند.

در زمان دولت سابق کُبک، دانشگاه برای دانشجويان فقير مجانی بود و برخی از دانشجويان کم درآمد نيز بورسيه ای معادل با بخشی از شهريه شان دريافت می کردند. بعد از اينکه دولت ليبرال به قدرت رسيد، تمام بورسيه ها را قطع کرد و دانشجويان فقير را مجبور به گرفتن وام از بانک ها کرد.

البته اختلافاتی ميان اتحاديه های مختلف دانشجويی وجود دارد. به عنوان مثال، "فدراسيون دانشجويان دانشگاه های کُبک" و "فدراسيون دانشجويان کالج های کُبک" که از نظر سياسی به حزب حاکم (حرب ليبرال حاکم در کانادا و حزب جدايی طلب کُبک که در اين استان در قدرت است) نزديک هستند، خواسته هايشان را به حداقل رسانده اند و سازش زيادی در مذاکرات نشان می دهند. اما "اتحاديه انجمن های دانشجويی برای همبستگی دانشجويان" راديکال ترين گروه است و خواهان تحصيل رايگان برای همه و حذف همه وام های دانشجويی می باشد. اين سازمان دانشجويی از اتحاديه های کارگری و معلمين خواسته است که به اعتصاب بپيوندند. اما رهبران اتحاديه های کارگری در کانادا که هميشه کارشان خواباندن خشم مبارزاتی کارگران به نفع سرمايه داری بوده است، از پذیرفتن این درخواست و هر نوع مبارزه جدی طفره رفته اند.

یکی از نکات مهم اعتصاب اخیر دانشجویان حمایت های توده ای وسیع از آنان است. مردم کبک که سالهاست از بيکاری و کاهش حقوق و قطع بسياری از خدمات اجتماعی ناراضی هستند، خشم خود را در حمايت از دانشجويان نشان داده اند. دولت چندين بار سعی کرد که با قول عملی کردن بخشی از خواسته های دانشجويان، آنها را وادار کند که به اعتصابات خاتمه دهند. اما رهبران و شوراهای دانشجويی پيشنهادات نيم بند دولت را نپذيرفتند.

از طرف ديگر سرمايه داران و تجار بزرگ دولت را تحت فشار می گذارند که هرچه زودتر مشکل اعتصابات را حل کند که بتواند به کار نيمه تمام کاهش ماليات بر درآمد سرمايه داران، بخشش های مالياتی برای کمپانی ها و خصوصی کردن خدمات اجتماعی، ادامه دهد. يکی از روزنامه های دست راستی نوشت: "شرم بر اين دولت باد که اعتصاب چند دانشگاه فلجش کرده و باعث شده که نتواند طبق رسم هر ساله تا حداکثر 31 مارچ در مورد بودجه سالانه تصميم قاطع گرفته و آن را اعلام کند."

مدير يکی از بزرگترين اتحاديه های کارگری کُبک، در مصاحبه ای در مورد اعتصاب دانشجويان، ماهیت سازشکارانه خود را آشکار کرده و اعلام کرده بود که: "خواسته های آنها غير واقعی است. آدم بايد کمی هم کوتاه بيايد که بتواند چيزی بگيرد. دانشجوها بايد به رهبرهايشان اجازه مانور و مذاکره بدهند و زيادی تند نروند...".

برای اعتراض به اين اظهار نظرات، گروهی از دانشجويان در 23 مارس تظاهراتی را در مقابل دفتر اين اتحاديه برگزار کردند.

در حال حاضر، به موازات یورش دولت به حقوق و معاش توده ها و بویژه کارگران و زحمتکشان، موج خصوصی کردن انواع خدمات اجتماعی و قطع بسياری از حقوق و مزايای کارگران تسریع شده است و اگر به خاطر راست روی های اين رهبران اتحاديه ها نبود، کارگران ناراضی می توانستند با حمايت از دانشجويان و استفاده از اعتصابات آنها، حرکت اجتماعی گسترده تری را عليه خصوصی کردن خدمات اجتماعی (مثل درمان، تحصيل و...) و کاهش حقوق ها سازمان دهند. برخی از گروه های دانشجويی نيز به غلط بين دولت ايالتی (حزب جدايی طلبان) و دولت مرکزی (حزب ليبرال) تفاوت قائلند. در صورتيکه در اجرای قوانين ضدکارگری و ضددانشجويی، هر دوی اين دولت ها همدست هستند و دولت ناسيوناليست کُبک نيز همچون دولت مرکزی کانادا حامی منافع سرمايه داران است. بنابراين، کارگران و زحمتکشان و دانشجويان بايد سازمان ها و تشکيلات هایی مستقل از اين احزاب سرمايه داری، برای پيشبرد مبارزات خويش ايجاد کنند.