به نقل
از : پيام
فدايي ، ارگان
چريکهای
فدايي خلق
ايران
شماره 71، فروردين ماه
1384
شکایت
برعلیه 37
شرکت سازنده
سلاح های
شیمیایی
تهیه و
تنظیم :
همسایه
قربانیان
سلاح های
شیمیایی
آمریکایی، از
شرکت های
تولیدکننده این
سلاح ها ادعای
خسارت می
کنند.
30 سال
پس از پایان
جنگ ویتنام،
هنوز انسان های
زیادی هستند
که از صدمات
بمب های
شیمیائی آمریکائی
رنج می کشند.
با توجه به
چنین واقعیتی
اکنون علیه
شرکت های
تولیدکننده
این سلاح ها
شکایت می شود.
"تران داک
لوئی" نمی
تواند تنفر
خود را مخفی کند.
اگر آمریکائی
ها واقعا می
خواهند سلاح
های شیمیایی
پیدا کنند، می
بایست ابتدا
در کشور خود
یعنی آمریکا
جستجو کنند، نه
در عراق. رئیس
کمیته صلح و
توسعه ویتنام
می گوید:
"بالاخره
آمریکائی ها
خود بزرگترین
تولید کننده
سلاح های
شیمیایی در
تاریخ جهان
بوده و هستند
و خلق ویتنام
صدمات آن را
تا به امروزبر
دوش می کشد."
در اثر
بمباران های
شیمیائی در
ویتنام ده ها
هزار نفر جان
باختند. هدف
آمریکائی ها
از این
بمباران ها
خشکاندن
مزارع و گیاهان
در ویتنام
بود. میلیون ها
ویتنامی مثل
"تران داک
لوئی" امروز
دچار بیماری
های جسمی
هستند. این
بیماری ها نسل
به نسل تا به
امروز تداوم
يافته است.
تولد نوزادان
ناقص مثال
مشخصی در این
زمینه است.
در جنگ ویتنام،
80
میلیون لیتر
سم مخصوص
خشکاندن
مزارع و گیاهان
بر روی اراضی
مردم پاشیده
شده است. 60
درصد این مواد
مرگبار "دی
اکسین" و 40
درصد آن سمی
ترین سموم
شیمیائی
هستند که قربانیان
اتحاد دو
ویتنام
تاکنون صدمات
آن را بر دوش
می کشند.
آمریکائی
ها در جنگ
ویتنام برای
این که مخفی
گاه های دشمن
(ویت کنگ ها) را
نابود و مواد
غذایی خلق
ویتنام را قطع
سازند، سه نوع
سموم شیمیایی
را بکار برده
اند که سمی ترین
و خطرناکترین
آنها "Agent Orange" آگند
نارنجی ست.
این سلاح بدان
خاطر بکار
برده شد که
گیاهان و
مزارع را
بخشکاند و به
این ترتیب ویت
کنگ ها نه به
غذا دسترسی
پیدا کنند و
نه جایی را
برای مخفی شدن
داشته باشند.
ارتش
آمریکا در جنگ
ویتنام
میلیون ها
لیتر از این
سلاح سمی "دی
اکسین" دار را
بر روی مزارع
ویتنامی ها
پاشیده است.
سمی ترین ماده
موجود در این
سلاح "TCDD" است که در
جریان یک
حادثه منجر به
تخریب محیط زیست
در شمال
ایتالیا SEVESO در
سال 1976
شناخته شده
است.
"AGEND ORANGE"
آگند نارنجی
ماده دیگری ست
که بر روی
اهالی 3181
روستای
ویتنام جنوبی
پاشیده شد.
بیش
از 2
میلیون انسان
مستقیما هدف
قرار گرفتند و
تعداد
بیشماری بطور
غیرمستقیم.
زیرا جریان
آب، محصول
مزارع و مواد
غذایی به نوبه
خود، سموم را
بطور زنجیره
ای به دیگران
منتقل نمودند.
آماری که توسط
پزشکی به نام
"فونک تو بوی"
این روزها در
باره خسارات
درازمدت این
جنایات در
"مجمع جهانی پورتو
آلگره" ارائه
داده، دقیق
نیست. نه آمار
دقیق است و نه
جستجو و تحقیق
دقیقی در این باره
صورت گرفته
است. افراد مسلول
به طریق پزشکی
و علمی معاینه
نشده اند. چنین
گزارش ضعیف و
نادقیقی نمی
تواند به موفقیت
شکایت مجمع
منجر گردد.
اکنون
قربانیان متحدا
برعلیه 37
شرکت
آمریکائی
تولیدکننده
سلاح های
شیمیائی
شکایت می
کنند. جالب
توجه آن است
که درآمد یکی از
مشهورترین
شرکت هايي که در
اين رابطه مورد
شکایت قرار
گرفته بیشتر
از درآمد
سرانه کشور
ویتنام می
باشد.
دادرسی
مربوط به این
پرونده ممکن
است در اواخر
فوریه 2005
آغاز گردد.
خواست حداقل
قربانیان،
مجبور ساختن
شرکت های
تولیدکننده
سلاح های
شیمیایی به
پرداخت غرامت
برای خسارات
وارده است.
مشکل عمده در
اینجا تعیین
مسئول سیاسی
این جنایات
یعنی دولت آمریکاست.
امری که تا
کنون بی پاسخ
مانده و تعیین
آن در دادرسی
امری غیرممکن
است. در این
دادرسی شرکت های
مورد اتهام
قرار گرفته
اساسا روی
مدارک و
استدلالاتی
تکیه می کنند
که نشان دهد
تولیدات آنها
چه مضراتی
ایجاد می کند
یا نمی کنند.
2 سال
پیش محققین
آمریکایی
موفق شدند تا
پس از جستجوهای
دقیق معلوم
کنند که در
کجا و چقدر و چه
نوع مواد
شیمیایی
استفاده شده
است و در این
زمینه به
نتایجی برسند.
این نتایج
مدیون
اظهارات
سربازان
آمریکائی ای
ست که در ارتباط
با این سلاح
ها خود تحت تأثیر
"دی اکسین"
قرار گرفته و
مسلول شده
اند. این گروه
از سربازان
نیز از شرکت
های تولیدکننده
سلاح های
شیمیایی
تقاضای خسارت
کرده اند.