به نقل از: 19 بهمن (نشريه سياسي – خبری چريکهای فدايي خلق ايران)

شماره 30 – ارديبهشت ماه 1384

تشدید سرکوب، پاسخ جمهوری اسلامی به خواست های کارگران!

گسترش روز افزون فقر و فلاکت و بیکاری کارگران از یک سو و تعرض و سرکوب وحشیانه ای که سرمایه داران زالو صفت وابسته و رژیم ضدکارگری جمهوری اسلامی بر علیه آنان سازمان داده اند، از سوی دیگر، به موج اجتناب ناپذیر جدیدی از مقاومت و مبارزه در میان طبقه کارگر ایران دامن زده است. به گونه ای که روزی نیست که ما شاهد وقوع ده ها اعتصاب و اعتراض کارگری در کارخانه ها و واحد های تولیدی نباشیم. نقطه اوج این حرکات در روزهای اخیر در جریان تظاهرات و راه پیمائی کارگران در اول ماه مه تجلی یافت. در این روز نهاد ضدخلقی "خانه کارگر" با کسب مجوز حکومتی سعی داشت تا راه پیمائی آرامی را زیر نام "روز جهانی کارگر" برگزار کرده و سپس در پایان راه پیمائی، کارگران را به بهانه برگزاری "هشتمین کنگره خانه کارگر"، در سالن 12 هزارنفری مجموعه ورزشی آزادی جمع کند. اما هزاران تن از کارگران که از شهر های مختلف کشور با قصد مطرح کردن خواست های خود به تهران آمده بودند، از این فرصت استفاده کرده و در جریان راهپیمائی و تجمع بعد از آن، با سردادن شعارهای ضد حکومتی، خشم و نفرتشان را از رژیم ضد کارگری جمهوری اسلامی و نهادهای دست ساز آن همچون خانه کارگر به نمایش گذاردند.

در این روز، نخستین درگیری ها در هنگام راهپیمائی کارگران در جاده مخصوص کرج به طرف سالن 12 هزارنفری مجموعه آزادی آغاز گشت. شورای تامین استان تهران در هراس از تجربه سال های گذشته در روز اول ماه مه که منجر به تعرض کارگران به صحن مجلس شده بود، درخواست تجمع کارگران در مقابل مجلس و میدان بهارستان را رد کرده و در عوض با کمک مسئولین مزدور خانه کارگر، همایش کارگران را به نقطه پرت و حاشیه ای در جاده مخصوص کرج بردند. مسیری که در آن به قول برخی از دست اندرکاران خانه کارگر، "کسی نیست" تا حتی "صدای اعتراض و راه پیمائی" کارگران را بشنود. با مشاهده این امر، کارگران معترض کوشیدند تا مسیر راه پیمائی را به داخل شهر منحرف کنند که با ممانعت و خشونت نیروهای انتظامی گسیل شده به منطقه مواجه گشتند. این امر به سردادن شعارهای ضد حکومتی در میان کارگران به جان آمده منجر شد و برغم کوشش کارگزاران خانه کارگر، کارگران معترض برعلیه ولی فقیه و مجلس و سایر مقامات حکومتی شعار دادند. همچنین کارگران با حمل پلاکاردهایی فریاد مي زدند: "قرارداد موقت ملغی باید گردد"، "کارگر، کارگر، اتحاد اتحاد" و ...

با ورود جمعیت معترض به سالن 12 هزارنفری ورزشگاه آزادی و برغم تلاش گردانندگان خانه کارگر در کنترل جمعیت، کارگران خشمگین همچنان به اعتراضات خود ادامه دادند. اعلام این مساله که رفسنجانی قرار است سخنرانی کند، هرچه بیشتر بر خشم کارگران افزود. کارگران با سردادن شعارهای ضد حکومتی، در اداره مراسم نمایشی و سخنان سخنرانان اخلال ایجاد کرده و خواهان مطرح کردن خواست های واقعی کارگران شدند. پس از آن که تلاش های علی رضا محجوب و علی رضا صادقی از گردانندگان مزدور خانه کارگر و شورای اسلامی کار در پشت بلندگو برای خاموش کردن کارگران به جائی نرسید، گردانندگان مراسم سعی کردند با وارد کردن یک گروه اجرای حرکات ورزشی، کارگران را آرام کنند. اما این اقدام رسوای آنان نیز از سوی کارگران به جان آمده با فریادهای "ورزش برای ما نان نمی شود" پاسخ گرفت و در این لحظه کارگران معترض با سردادن شعار، شروع به ترک جلسه کردند. کارگران مبارز و بجان آمده در ضمن خروج از سالن ، صندلی ها و روزنامه ها و اوراق تبلیغاتی حکومت را به سمت تریبون مراسم پرتاب کرده و فریاد می زدند "سرمایه دار حیا کن! کارگر را رها کن!"، "قرارداد موقت، ملغی باید گردد"، "قرارداد موقت، برده داری مدرن".

در چنین شرایطی، علیرضا صادقی مزدور که متوجه شده بود با فریبکاری نمی توان کارگران به خشم آمده را فریفته و کنترل نمود، به پشت میکروفون رفت و با نشان دادن ماهیت واقعی و عریان ضد خلقی خویش شروع به تهدید و منکوب کردن جمعیت نمود. او ضمن عربده کشی فریاد زد: "اگر بنا به داد و فریاد و جو سازی باشد، من خودم استاد این کارها هستم!" اما این تهدید و عربده کشی نیز موثر نیفتاد و کارگران همچنان با سردادن شعار، جلسه فرمایشی مزدوران رژیم را ترک کردند. در تداوم این اوضاع، گردانندگان رسوای مراسم اول ماه مه، مجبور شدند تا اعلام کنند که سخنرانی رفسنجانی ملغی شده است. به این ترتیب کارگران مبارز ضمن برهم زدن سخنرانی رفسنجانی و خیمه شب بازی ترتیب یافته از سوی گردانندگان مفتضح خانه کارگر در اول ماه مه، این مراسم را به فرصتی برای طرح خواست های عادلانه خویش و نشان دادن اعتراض و مخالفت خود با حکومت و سرمایه داران زالو صفت وابسته و ایادی و جیره خواران آنها بدل نمودند.

مقامات رژیم جمهوری اسلامی در شرایطی که از واکنش کارگران و افتضاح خویش در اول ماه مه شدیدا به خشم آمده بودند، در روزهای بعد موجی از حمله و تهدید و ارعاب را بر علیه کارگران سازمان داده و کوشیدند تا با انتساب اعتراضات عادلانه کارگران به "گروهکها" و "عوامل نفوذی و آشوبگر" ماهیت ضد خلقی دیکتاتوری حاکم را کتمان سازند. مطبوعات جیره خوار حکومت ضمن دادن وعده دستگیری و سرکوب و مجازات کارگران، از قول رفسنجانی مزدور نوشتند :"در آن جلسه برخی از افراد نفوذی برعلیه دولت، مجلس و دیگر قوای نظام شعار می دادند". گردانندگان خانه کارگر رژیم در غرب تهران نیز با اعلام این که :"خانه کارگر بزودی پاسخ بر هم زنندگان مراسم روز جهانی کارگر را خواهد داد" ضمن به نمایش گذاردن ماهیت این ارگان های سرکوب نظام که زیر نام کارگران و در حقیقت برای سرکوب آنها سازمان دهی شده اند، تصریح کردند که :"خانه کارگر هیچ گاه شعار بر علیه دولت و مسئولان کشور را تایید نمی کند و متاسفانه با وجود آن که رییس کانون عالی شورای اسلامی کار در سخنرانی خویش از کارگران خواست که شعار های انحرافی را همراهی نکنند، جمعیت حاضر در ورزشگاه ناآگاهانه با تصور این که شعار های خانه کارگر را همراهی می کنند، گروهک مزبور را همراهی کردند."

اعتراضات برحق و دلاورانه کارگران در روز جهانی کارگر امسال که منجر به برهم خوردن بساط خیمه شب بازی رسوای حکومت و سخنرانی رفسنجانی مزدور شد، بار دیگر شدت فشاری که کارگران از شرایط ذلت بار زندگی و کارشان در نظام دیکتاتوری کنونی تحمل می کنند را به نمایش می گذارد و در همان حال از تداوم و تشدید طغیان اجتناب ناپذیر خشم و نفرت آنان بر علیه عاملین فقر و فلاکت خود خبر می دهد. در چنین شرایطی رشد طبیعی مبارزات خود بخودی طبقه کارگر ایران هراس زیادی را در دل دولتمردان حاکم و نظام دیکتاتوری آنان انداخته و باعث شده که حکومت نه تنها هر چه بیشتر به حربه چماق و سرکوب به مثابه عامل حفظ خویش از گزند جنبش کارگران و زحمتکشان متوسل گردد، بلکه از ضرورت وجود "برنامه ریزیهای دقیقتر" برای مقابله با جنبش انفجاری کارگران صحبت کند. در این رابطه دبیر کل خانه کارگر، علی رضا محجوب پس از وقایع روز جهانی کارگر عنوان کرد "یک گروه آشوبگر 300 نفری با برنامه ریزی قبلی، نظم مراسم روز جهانی کارگر را به هم زدند" و اضافه کرد "آنچه در مراسم روز جهانی کارگر امسال اتفاق افتاد به ما نشان داد که باید در برنامه ریزیهایمان دقیقتر عمل کنیم".

در همین راستا یکی دیگر از مزدوران کارگر نمای رژیم به نام علی اکبر عیوضی با اشاره به تلاش کارگران شرکت واحد برای ساختن یک سندیکای غیر حکومتی در ماه های اخیر، کارگران به جان آمده و متنفر از خانه کارگر و شورای اسلامی کار را تهدید نمود که "سندیکا" غیر قانونی ست. و کارگران "بهتر است خود را درگیر فعالیت های سوال برانگیز سیاسی نکرده و از چارچوب فعالیت های صنفی خارج نشوند زیرا با طرح مسایل سیاسی، برخورد قانونی صورت گرفته به نوعی ست که با یک متخلف سیاسی خواهد بود، در حالی که فعالیت های صنفی امنیت دارد".

شایان ذکر است که در ماه های اخیر به موازات رشد حرکات خودبخودی اعتراضی کارگران، دستگاه سرکوب جمهوری اسلامی موج جدیدی از دستگیری تهدید و ارعاب و سربه نیست کردن کارگران مبارز و فعالین کارگری را سازمان داده است. و بطور مثال پرویز سالاروند، کارگر خط مونتاژ شرکت ایران خودرو که نقش برجسته ای در اعتراضات به حق کارگران این شرکت نسبت به اجحافات صورت گرفته بر علیه آنان داشته از تاریخ 23 فروردین امسال توسط مزدوران حراست این شرکت ربوده و تحت شکنجه و بازجویی قرار گرفته است.